PSEUDONIEM

Een tijdje terug is mij gevraagd om elke twee weken een column te schrijven voor de website van de VV Duno. Een verzoek dat ik, ook als ik het helemaal niet zou zien zitten, eigenlijk niet zou kunnen afslaan. Een aantal jaar terug volgde ik intensief een kampioenselftal van VV Duno. Als onbekende volger stond ik daar bijna wekelijks lang de lijn te aanschouwen welk theaterstuk de spelers die week weer op de mat brachten. Regelmatig schreef ik dan een wedstrijdverslagje.

Destijds schreef ik onder het pseudoniem Dirk van Panhuis. Dus toen ik werd gevraagd om voor de VV Duno de pen weer ter hand te nemen, had ik zelf bedacht dat Dirk van Panhuis dat maar weer eens moest oppakken. Maar wat schetste mijn verbazing? Dirk van Panhuis bestaat echt! Naast de onvoorwaardelijke liefde die ik heb voor het voetbal, is wielrennen mijn gedoodverfde minnares.

Tijdens de Tour de France krijg ik koorts. Alles wil ik zien, alles wil ik lezen, niets wil ik missen. Zo kwam ik terecht op de website van De Muur en JAAP. Daar bleek dat Dirk een vaste volger van de Tour is. Hij schrijft mooie verhalen over de Tour. ‘Maar wat moet ik nu?’ was mijn eerste reactie. Ik ga toch niet onder mijn eigen naam schrijven? Onder welk pseudoniem moet ik dan gaan schrijven? En tegelijkertijd vraag ik me af waarom iemand eigenlijk een pseudoniem gebruikt?

‘Pseudoniem’ heeft meerdere betekenissen, bijvoorbeeld ‘artiestennaam’. Artiesten gebruiken een artiestennaam om wat meer sjeu te geven aan hun repertoire. Laten we eerlijk zijn, Lee Towers was natuurlijk nooit zo een succes geweest als hij onder de naam Leendert Huijzer “You never walk alone” zou zingen. Hoewel, in De Kuip is vooral plek voor de ‘normale man’, dus De Kuip zou ook met hart en ziel met Leendert meezingen. Maar LINGO zou echt niet een legendarische quiz zijn geworden als Frans de Bakker de ballen mocht trekken in plaats van Francois Boulangé. Gerard Joling is uiteraard gewoon Gerard Joling. Een andere artiestennaam zal zijn repertoire vanzelfsprekend niet opbeuren.

Ook worden pseudoniemen gebruikt als schuilnaam. Bijvoorbeeld om lekker te foeteren zonder dat iemand weet wie het is die foetert. De foeteraar loopt dan geen gevaar, of in ieder geval minder gevaar. Schrijven onder een pseudoniem kan dan net zo zijn als wonen in de stad: je bevindt je tussen de mensenmassa, maar toch kan je aardig in de anonimiteit door het leven. In een dorp weet iedereen gelijk wie je bent en wat je doet. Over anonimiteit gesproken, hoe zou het eigenlijk met Mario Been zijn? Daar heb ik al even niks meer van gehoord. De voormalig verongelijkte trainer van Feyenoord, die na een coupe van de kleuterklas met gezwinde spoed is gevlucht naar Spanje. Hij moest even bijkomen. Ik denk dat hij wel een tijdje onder het pseudoniem Arie Boemen door het leven zou willen gaan. Als hij straks is bijgekomen, dan wil iedereen natuurlijk het naatje van de kous weten over deze affaire. Een beetje anonimiteit zou hem dan wel uitkomen. Ik heb met hem te doen.

Laatst sprak ik nog met een bestuurslid van de voetbalclub over deze kwestie. Hij snapte de handelswijze van het bestuur wel. En daarmee zijn wij de enigen in Nederland heb ik het idee. Maar wat moet je als bestuur in een situatie waar 13 van de 18 spelers openlijk binnen de groep en aan het bestuur laten weten dat zij het echt niet meer in de trainer zien zitten? Is hiermee een onwerkbare situatie ontstaan? Ik denk het wel. Maar je moet wel elk geval op zich bekijken. De beslissing om de trainer te ontslaan was de juiste keuze. 13 spelers voor straf in de hoek zetten is echt geen optie. Natuurlijk gaat dit tegen ieders rechtvaardigheidsgevoel in. Want – in godsnaam – hoe kan een stelletje snotneuzen, waarvan bij het bestellen van een Bacardi-Breezer om hun legitimatie wordt gevraagd, rationeel een dergelijke beslissing nemen? Zijn zij in staat om zorgvuldig de juiste afwegingen te maken? Nee, dat zijn zij niet. Maar als bestuur heb je niets aan deze vraag. Je hebt namelijk te maken met simpelweg het feit dat 70% van de spelersgroep geen vertrouwen meer heeft in de trainer, of dat nu terecht of onterecht is. Overigens kan je niet zeggen dat er niks is gebeurd bij Feyenoord. Het is niet zo dat dit in één keer uit de lucht komt vallen. Feyenoord heeft natuurlijk een rampzalig seizoen achter de rug en de impact van een 10-0 nederlaag tegen PSV moet je niet onderschatten. Hoewel Mooie Mario met verve heeft geprobeerd de vulkaan te laten rusten, de druk in de magmakamer is uiteindelijk zo hoog opgelopen, zodat er geen houden meer aan was.

Toch wil ik nog wel een lans breken voor Martin van Geel, de nieuwbakken technisch directeur van Feyenoord. Hem is kwalijk genomen dat hij heeft gezegd dat niet het bestuur, maar de kleutergroep de verantwoordelijkheid op zich neemt voor de beslissing Mario Been naar huis te sturen. Dat is uiteraard poeppraat. Van Geel weet natuurlijk als geen ander dat het bestuur van Feyenoord, dus ook Martin van Geel, uiteindelijk verantwoordelijk is voor het vertrek van Mario Been. De reactie van Van Geel geeft alleen maar aan dat hij met een gegeven te maken heeft die heeft geleid tot een onherstelbare onwerkbare situatie die is veroorzaakt door 13 snotneuzen. Of vervolgens die reactie van Van Geel chique is, is weer een hele andere vraag.

Maar goed, iedereen is Mario Beem inmiddels weer vergeten. De verwachtingen in De Kuip zijn voor de verandering weer eens hooggespannen, want Ronald Koeman is als trainer voor het komende seizoen aangesteld. Een zeer risicovolle keuze. Wanneer men de trainerspalmares van Ronald Koeman naslaat, begrijpt iedereen mijn zorgen. Ronald Koeman die erg opzichtig naarstig op zoek was naar een nieuwe job als trainer. In de hoop dat die ene trein naar Barcelona nog een keer langskomt. Ronald, met al zijn ervaring, weet dat een tussentijdse treinoverstap door het legioen in De Kuip niet zomaar wordt geaccepteerd. Daarom heeft hij alvast een ov-chipkaart besteld,….. op naam van Armando Kolen.

Remman Zijvlak