GOED HUWELIJK?

Afgelopen vrijdag had ik een bruiloft van één van mijn voetbalmaten. De bruiloft vond plaats in de plaatselijke buurtkroeg, die vastzit aan het winkelcentrum. De eerste reactie die ik had toen ik hoorde waar het zou worden gevierd, was er eentje van merkwaardigheid. Toen ik een klein jongetje was, ging ik daar altijd een frietje halen. Het kon toch niet zo zijn dat er een bruiloft zou worden gevierd in de snackbar? Nu moet ik u wel vertellen dat de snackbar inmiddels is omgebouwd tot een fatsoenlijk eethuis met daar aangrenzend een kroeg. Uiteindelijk hadden ze alles zo gedecoreerd, dat je niet het gevoel had dat je in een winkelcentrum stond. En mocht het bier onverhoopt vroegtijdig opgaan, dan konden we zo bij de Lidl een voorraad Bittburger in blik inslaan.

Aan het eind van de avond bleek dat locatie er helemaal niet zo toe doet. Iedereen die er moest zijn was er, en daarom was het zo vreselijk gezellig. Op een bruiloft gebeuren namelijk altijd rare dingen. Er zijn altijd mensen die zich laten gaan door de sfeer, waarbij drank meestal als excuus de grote boosdoener wordt genoemd. Sommigen donderen (bijna) van de trap, anderen menen met hun dronken kop nog even voor het verlaten van het feestgedruis het gastenboek te moeten vervuilen met slechte teksten. Maar het ergste is nog die vrijgezelle adonis die met een glaasje teveel op een iets te grote, iets te dikke en iets te oude dame zo vreselijk ophitst en haar valse hoop geeft. Dat accepteert de dame in kwestie dan weer niet en in een moment van onoplettendheid trekt de oude dame de jonge heer de bar op, om hem vervolgens gruwelijk te straffen met een zuigzoen in zijn nek, waarbij de tandjes van de dame nog dagen zichtbaar zijn. Deze jonge man kan het opkrikken van zijn scoringspercentage op deze avond vervolgens vergeten, maar dat is zuiver zijn eigen schuld. Het publiek ziet het paringsritueel met plaatsvervangende schaamte aan, schudt wat lacherig van ‘oh nee, niet hij weer’, draait zich om, neemt een flinke teug van zijn of haar alcoholische versnapering en gaat verder tot de orde van de dag.

Tijdens de avond heb ik mij nog afgevraagd wat de voorwaarden zijn voor een goed huwelijk. Voor de bruid en bruidegom geen overbodige vraag; zij stapten beiden voor de tweede keer in het spreekwoordelijke huwelijksbootje. Het is een lastige vraag, omdat het wellicht afhankelijk is van veel factoren. Maar een aantal basisprincipes zijn er volgens mij wel. Trouw zijn en elkaar kunnen vertrouwen zijn denk ik één van de belangrijksten. Je moet jezelf kunnen zijn; het constant een rol te moeten spelen, breekt een ieder uiteindelijk op. Er moet sprake zijn van liefde en het honger hebben naar elkaar. Voor mij is er nog een ander belangrijk aspect: je moet het gevoel hebben dat je van de ander kan leren, zodat je elkaar steeds naar een hoger plan kunt trekken.

In de voetballerij kan je je ook afvragen of bepaalde huwelijken aan de voorwaarden voldoen om het tot een succes te maken, maar sommige huwelijken zijn ook voorbestemd. Neem nou die tussen Messi en Barcelona. Het is bijna ondenkbaar dat die twee nog uitelkaar gaan. Het spel dat Barcelona speelt is voor de briljante Argentijn gemaakt. Messi rendeert daarin maximaal. Maar kan Messi ook zo excelleren als hij in een ander team speelt die niet dezelfde spelfilosofie heeft als Barcelona? In het Argentijnse elftal heeft hij het ogenschijnlijk moeilijk. En je kan nou niet zeggen dat in het Argentijnse elftal spelers lopen die er niets van kunnen. Daarentegen zouden de meest recente bondscoaches van Argentinië niet misstaan in onze Topklasse.

Één van de meest besproken voetbalhuwelijken de laatste tijd, is wel die van Theo Janssen en Ajax. Wat vooraf door velen als een voorbestemd huwelijk werd geschetst, wordt nu enigszins betwijfeld. Theo kan zichzelf niet zijn, lijkt het. Hij kan niet het spel spelen dat hij graag wil. Hierdoor is de kans dat de honger naar elkaar langzaam gaat verdwijnen. Maar zoals gebruikelijk bij een relatie, moet je elkaar wel de tijd geven om te wennen. Maar het is natuurlijk niet alleen kommer en kwel in de hoofdstad. Door de komst van Theo zagen de plaatselijke krokettenbakkers hun marktaandeel in de Nederlandse krokettenmarkt aanzienlijk stijgen. Dat is dus wel een goed huwelijk gebleken.

Zullen we nog een paar huwelijken doen? Hiddink en Turkije. Dat is uitgelopen op een scheiding. Na de kansloze barrage tegen Kroätie voor een ticket voor het EK 2012, hebben zij afscheid van elkaar genomen. Hiddink kon daar niet zichzelf zijn, maar ook kon hij niets leren van de spelers dan wel de Turkse bond. Trots en macht is waar het daar om gaat. Volgende huwelijk: Van Halst en FC Twente. Ik las van de week dat Jan in het geheim had gesolliciteerd bij NAC voor de vacante functie van algemeen directeur. Was ook Ome Joop hier niet van op de hoogte? Heeft Jan dus pogingen ondernomen om vreemd te gaan? Indien bevestigend, dan mag men dit toch een dolksteek in de rug van Joop Munsterman noemen. Jan is ontrouw, en een scheiding is dan ongetwijfeld onvermijdelijk.

Tenslotte nog even over het huwelijk tussen Bert van Marwijk en de KNVB (lees: Nederlands Elftal). In de week waarin de oefenwedstrijden met Zwitserland en aartsrivaal Duitsland staan gepland, komen er berichten naar buiten dat Bert en de KNVB hun huwelijk gaan verlengen. Dinsdag volgde een afslachting, Duitsland won met 3-0. Marco van Basten riep misschien wel terecht in zijn analyse dat we het hoogtepunt van het Nederlands Elftal inmiddels wellicht achter de rug hebben. Beste Bert, is de liefde gewoon niet over? Is het niet juist gevaarlijk aan te blijven wanneer de spelers zo hard roepen dat ze met je verder willen? Kunnen spelers als Braafheid, Pieters, Matthijsen en Heitinga jou nog wel wat leren en naar een hoger plan trekken? Bert, denk nog even goed na voordat je weer in hetzelfde huwelijksbootje stapt, want het WK in Brazilië zou dan nog wel eens een vervelend huwelijksreisje kunnen worden.

Remman Zijvlak